متخصصان سلامتی و آمادگی جسمانی، کشش ایستا را در خلال نیمه ی پایانی قرن، به عنوان رایج ترین تکنیک انعطاف پذیری است که برای رشد قابلیت کشسانی عضله و بافت همبند و افزایش دامنه حرکتی مفصل استفاده می شود.

کشش ایستا باعث ایجاد سازگاری های مکانیکی و عصبی است که موجب افزایش دامنه حرکتی می شود.


به نظر می رسد که کشش ایستا به شکل مکانیکی، اجزای ویسکوالاستیک بافت نورومایوفاشیال را تحت تاثیر قرار می دهد.

در این صورت یک کاهش احتمالی در مقاومت غیر فعال عضله در برابر نیروی کششی که در سراسر دامنه حرکتی وجود دارد مشاهده می شود، در حالی که این مقاومت غیر فعال در میزانی که واحد عضلانی - تاندونی دچار خشکی می شود، وجود ندارد.

به عبارت دیگر، اگر چه ممکن است یک عضله برای کشیده شدن، مقاومت نکند (اجازه قابلیت بهتر کشسانی را بدهد) اما باز هم میزان افزایش سختی را در واکنش محرک (توانایی واکنش به یک نیروی کششی)، از خود نشان می دهد.

مهار بازگشتی نیز نوعی نوعی مدار است که از طریق نورون واسطه (رنشا) باعث کاهش تحریک پذیری نورون حرکتی می شود و این امر باعث کاهش حساسیت بازتاب کششی و در نتیجه افزایش تحمل فرد برای نسبت به کشش می شود که موجب افزایش دامنه حرکتی می شود.

به طور کلی گفته می شود انجام 20 تا 30 ثانیه کشش ایستا، باعث یک واکش راهایی از فشار ویسکو الاستیک حاد و افزایش ناگهانی در دامنه حرکتی می شود.

افزایش دامنه حرکتی بیشینه ی مفصل در دراز مدت با افزایش تحمل در برابر کشش به وجود می آید.

توانایی فرد برای کشش ایستا روی خود و نیاز به حداقل حرکت یا بدون نیاز به هیچ گونه حرکتی، این نوع تمرین انعطاف پذیری را به عنوان تمرین کششی تبدیل کم خطرترین روش کرده است.