جابجایی کامل سر استخوان بازو به خارج از حفره ی دوری کتف را در رفتگی شانه می گویند.

در رفتگی به دو شکل قدامی (به سمت جلو و پایین) و خلفی (به سمت عقب) اتفاق می افتد.

علائم و تشخیص:

  • درد
  • بی حرکتی
  • دست سست و رها کنار بدن آویزان
  • بخش فوقانی استخوان بازو به شکل برامدگی در زیر بغل احساس می شود و حفره مفصلی را می توان خالی حس کرد.
  • امکان صدمه به عصب زیر بغلی و فلج عضله دلتوئید
  • نامورونی خطوط شانه نسبت به شانه سالم
  • رادیوگرافی : در در رفتگی خلفی نیاز به رادیوگرافی در زاویه مخصوصی دارد.

درمان:

  • درمان اولیه جا اندازی شانه (سر استخوان بازو) است که بهتر است در حالت بیهوشی انجام شود. 
  • قبل و بعد از جا اندازی باید رادیوگرافی انجام شود و بعد از جا اندازی باید بی حرکت بماند.
  • هنگام در رفتگی بازگشت پذیر (عود کننده) هر چه سریع تر برنامه کامل تمرین های قدرتی عضله را شروع کنید.
  • بعد از برداشتن باندپیچی 1-2 هفته حرکات نوسانی (پاندولی) و سپس آوردن بازو تا حد افق و حرکات چرخشی به سمت خارج را می توان انجام داد.
  • شروع حرکات آمادگی جسمانی پس از 2-4 هفته و بازگشت به فعالیت ورزشی معمولا 2-3 ماه طول می کشد.
  • بعد از 3-4 بار در رفتگی شانه باید جراحی صورت گیرد.

ریسک بروز در رفتگی مکرر شانه در نوجوانان تا 90 درصد و در افراد بالای 40 سال 10-15 درصد است.