وضعیت بدنی نادرست و حرکات تکراری باعث نقص عملکرد بافت همبند می شود و بدن شروع به فاز ترمیم می کند و این مسئله را یک آسیب می داند.


بروز هر آسیبی به بافت بدن، باعث ایجاد التهاب می شود. التهاب نیز در عوض، گیرنده های درد را فعال میکند و یک مکانیزم محافظتی را از سر می گیرد که باعث ایجاد تنش عضلانی می شود و در نتیجه باعث اسپاسم عضلانی می شود.

چنین اسپاسم های عضلانی مانند گرفتگی عضلات پشت ساق پا نیست.

افزایش فعالیت دوک های عضلانی در قسمت های خاصی از عضله موجب یک میکرو اسپاسم می شود.

در نتیجه ی اسپاسم، چسبندگی هایی (گره یا نقاط ماشه ای) در بافت نرم، شروع به شکل گیری می کنند.

این چسبندگی موجب ضعف و غیر ارتجاعی شدن (عدم توانایی جهت کشیده شدن) ماتریکس می شود که نتیجه ی آن کاهش قابلیت ارتجاعی بافت نرم خواهد بود.

این تغییرات باعث تغییر حرکت مفصل می شود و بر اساس قانون دیویس اگر به این چسبندگی ها توجه نشود، می تواند باعث شکل گیری تغییرات ساختاری دائمی در بافت نرم شوند.