در تمام بندهای انگشتان احتمال شکستگی وجود دارد. شکستگی بند بالایی (پروگزیمال) انگشتان دردناک تر است.

در مورد شکستگی انگشت در بند میانی و بالایی امکان درگیری تاندون های باز کننده و خم کننده وجود دارد.

هنگام شکستگی بند پایینی، انگشت صدمه دیده را باید به حالت خم، ثابت نگه داشت (با آتل گیری). بی حرکت کردن انگشت در حالت خم از تغییر شکل بیشتر آن جلوگیری می کند، زیرا تاندون عضله خم کننده به حالت آزاد در می آید.

درمان شامل گچ گیری عضو مصدوم به مدت 2-4 هفته و بازگشت به ورزش 2-3 هفته پس از برداشتن گچ است.

اگر شکستگی، سطح مفصلی را در بر گیرد و یا با در رفتگی همراه باشد، جراحی ضرروت می یابد.